home artikelen lezingen e-books videoblogs

De dag dat ik moslim werd

Door: Nourdeen Wildeman
Datum: 2 mei 2012
Waar: Trouw.nl (Religie & Filosofie Blogs)


Het was in december 2007 in Zoetermeer. Een hele kleine moskee. Of, preciezer omschreven: een klein bijgebouw van een kerk dat gebruikt werd als moskee. Duidelijk niet ontworpen om als moskee gebruikt te worden, dus wat onpraktisch qua plaats om je schoenen achter te laten, qua mogelijkheden om de rituele wassing voor het gebed te verrichten en niet overal in de gebedsruimte kon je de imam goed zien. Maar dat ging allemaal langs me heen. Ik was zenuwachtig, maar dan in positieve zin. Dat gevoel van vlak voordat je iets geweldigs gaat doen; je weet dat het goed komt en het gevoel lijkt eigenlijk op vlinders in je buik.



We waren met z'n drieën. De ene was een Egyptenaar, geboren als moslim. Hij had de afspraak voor me gemaakt. We hadden elkaar al twee keer eerder ontmoet bij hem thuis en hij had me het gebed geleerd. Waarschijnlijk had hij de verwachting dat ik nog veel vragen had over de Islam, maar tegen de tijd dat hij op mijn pad kwam was ik er eigenlijk al klaar voor. Ik had mijn keuze al gemaakt, voor zover het een keuze was. Ik kon mij niet langer voorstellen dat iets anders dan de Islam de juiste weg was om te bewandelen. Zodra je daar eenmaal van overtuigd bent, is het niet echt meer een keuze om moslim te worden, meer een onvermijdelijke stap die je neemt.

De andere persoon was mijn vader. Vanaf het begin heb ik mijn best gedaan om zo transparant mogelijk te zijn naar mijn ouders toe over waar ik mee bezig was en welke gevoelens en ideeën ik hierover had. Dat ik er uiteindelijk voor koos om moslim te worden kwam dan ook niet echt als een verassing voor ze. Het was en is echt fijn dat ik ze er zo bij kan betrekken, dat we samen onze ervaringen kunnen bespreken, onze meningen en dus ook onze meningsverschillen. Mijn vader had een camera mee om het moment waarop ik moslim werd te filmen. Hij deed echt zijn best om dat goed te doen en keek daardoor heel serieus.

Moslim word je door het uitspreken van een zin, de 'Shahadah' of geloofsgetuigenis: "ik getuig dat niets of niemand het recht heeft om aanbeden te worden behalve God en ik getuig dat Mohammed zijn boodschapper is". Tenminste, zo wordt het vaak vertaald. Omdat moslims er waarde aan hechten om geen inhoud en betekenis verloren te laten gaan door te vertalen, wordt de zin in het Arabisch uitgesproken. Ik had geoefend op de uitspraak, maar goed, het blijft hopen dat je het goed doet. Essentieel is overigens dat je het uitspreekt met de oprechte intentie om daarmee moslim te worden, dat je het zonder enige vorm van dwang doet en dat je verstandelijk kan overzien wat de keuze is die je maakt. Ik wist dat dat wel goed zat; ik wilde de getuigenis afleggen omwille van God en niemand anders!

Voorin de moskee nam ik plaats naast de imam. Hij sprak de aanwezigen toe in het Arabisch en vele ogen staarden me aan. Ik wist niet precies wat hij allemaal zei, maar toen hij zich naar mij toe draaide wist ik dat het moment aangebroken was. Stukje voor stukje sprak hij de geloofsgetuigenis uit en stukje voor stukje herhaalde ik wat hij zei: "ash'hadu an la ilaha illa-llah, wa ash'hadu anna muhammadan rasalu-llah"!

Een reis van meer dan 4 jaar was tot een eind gekomen. Tenminste, een etappe van de reis. De volgende fase brak aan. Moslims waren niet langer 'de ander'. 'Moslim' was nu ook 'ik', en 'ik' was nu 'moslim'. Het woord betekent 'iemand die zich onderwerpt aan de wil van God'. Of, als we het in algemene termen uitdrukken: iemand die datgene probeert te doen wat God wil dat hij doet en de dingen probeert te laten die God niet wil dat hij doet. Niet dat je als moslim dat direct perfect kan doen natuurlijk, maar je doet je uiterste best en vraagt vergeving voor je misstappen.

We lopen de moskee uit, terug naar de auto. Als ik achter het stuur plaatsneem merk ik dat ik helemaal buiten adem ben, alsof ik kilometers heb gerend. Ik denk dat het de combinatie was van de spanning die weg viel en de adrenaline van het moment zelf. Man, ik was zo intens gelukkig. Ik was moslim! Zelfs als ik nu beschrijf hoe die dag was, voel ik weer de vlinders in mijn buik. Het was en is de beste keuze die ik ooit in mijn leven gemaakt heb...