home artikelen lezingen e-books videoblogs

Een onderbelichte ramp

Door: Nourdeen Wildeman
Datum: 28 oktober 2009
Waar: Nederlandse Islamitische Omroep (NIO)


Het nieuws in de maand oktober van dit jaar werd overheerst door slechts één onderwerp. Een onderwerp dat kan worden samengevat met slechts drie letters: DSB. Voorpagina's stonden vol, columns werden geschreven, analyses werden uitgevoerd, journaals werden volgepraat en deskundigen vulden de resterende capaciteit in krant, op tv en op de radio. Alle andere gebeurtenissen werden minder belangrijk. Zo kon zich, in de schaduw van de DSB, een ramp voltrekken.

Op 15 oktober vond er een stemming plaats bij de Mensenrechtenraad van de Verenigde Naties. De inzet: acceptatie van het Goldstone rapport over oorlogsmisdaden van zowel Israël als Hamas. Een resolutie die de oorlogsmisdaden veroordeelde werd aangenomen, nadat 25 landen zich er achter hadden geschaard, zoals Brazilië, Rusland, China, India en Egypte. Slechts 6 landen hebben tegen de resolutie gestemd, waaronder ons eigen Nederland. Hebben wij - de moslims van Nederland - de tegenstem mede mogelijk gemaakt?

Toen Israël rond kerst 2008 een offensief startte tegen Hamas in de Gazastrook stonden wij op onze achterste poten. We organiseerden demonstraties, lezingen in moskeeën en buurthuizen en eisten een openlijk afkeuren vanuit onze regering over het handelen van Israël. De afkeuring kwam er niet.

Grootschalige demonstraties werden gehouden in drie steden. Op 31 december liepen we door Den Haag. Bij de eerste stop met toespraken ging het direct mis: een aantal jongeren haalden posters te voorschijn van bij het conflict betrokken politiek leiders en staken deze in de brand. Ik sprak een van het aan op deze actie waarop hij mij toebeet met de strekking "ze zijn te ver gegaan, we kunnen nu niet meer zachtaardig reageren". OK, dus we kunnen niet meer zachtaardig reageren... en dan is dit het beste wat je kon verzinnen? De media schoot vele foto's van het tafereel. Welk signaal gaven we af? Dat wij onszelf niet in bedwang konden houden en een stelletje boze emotionele moslims waren, maar geen gesprekspartner.

Op vrijdag 2 januari was Rotterdam aan de beurt. Bij de demonstratie haalden mensen enorme Turkse vlaggen tevoorschijn die trots werden getoond aan de aanwezige pers. Nu heb ik niets tegen Turkije, maar de Turkse vlag meenemen naar een demonstratie over Palestina is natuurlijk onzinnig. Welk signaal gaven we af? Dat we geen idee hadden waar het probleem feitelijk over gaat. Vervolgens brak een grote groep zich af van de massa, begon een geïmproviseerde tocht door het centrum totdat het werd gestopt door de aanwezige politie. Hierbij liep een pizzeria flinke schade op, nadat glazen werden ingegooid of ingeslagen. Welk signaal gaven we af? Dat we slecht georganiseerd waren en niet geweldloos konden demonstreren tegen geweld.

De derde demonstratie was in Amsterdam op 3 januari. Op het Museumplein verzamelde iedereen zich voor een tocht door het centrum. Rapper Appa probeerde het nummer 'revolutionair' acapella ten gehore te brengen maar leek halverwege de tekst niet meer precies te weten. Tijdens de wandeltocht scandeerden enkele jongeren de termen 'Hamas, Jihad, Hezbollah, Intifada' waardoor het publieke debat over de demonstratie bepaald werd door discussies over oproepen tot geweld. Zelfs tijdens de toespraak door Een Ander Joods Geluid schreeuwden jongeren dergelijke opmerkingen. Welk signaal gaven we af? We zijn slecht georganiseerd, gedragen ons puberaal en zijn zeker geen serieuze groep om rekening mee te houden.

Al die demonstraties vonden plaats toen een afkeuring door de Nederlandse regering weinig invloed zou hebben op de gebeurtenissen die plaatsvonden. Maar nu, begin oktober, zou de stem van Nederland wél invloed hebben. Het steunen van deze resolutie is van essentieel belang om internationale druk op Israël uit te oefenen. Stonden de straten van Den Haag, Rotterdam en Amsterdam vol met moslims die een ferme steun aan de resolutie opeisten? Nee, er stond niemand. Nederland stemde tegen, niemand keek er van op, niemand heeft er een nacht wakker van gelegen.

Het is te makkelijk om kritiek te leveren op de politiek, of bijvoorbeeld Minister Verhagen specifiek (dergelijke kritiek zou overigens niet onterecht zijn). We moeten ons echter realiseren dat wanneer wij enige invloed willen uitoefenen op de politiek, wanneer wij willen dat onze mening enig belang heeft, we dan vooral onszelf moeten verbeteren. Ons handelen was slecht getimed, media technisch niet goed uitgevoerd en zeker niet standvastig genoeg om enige verandering teweeg te brengen. Als wij willen dat de toekomst anders zal zijn dan het heden, zullen wij zelf volwassener moeten worden in de aanpak van een dergelijke situatie.

Eigenlijk moeten ook wij, de mensen die in de demonstraties stonden, ons een beetje schuldig voelen voor de uitkomst van de stemming. Nederland stemde tegen en ook wij zijn onderdeel van dat Nederland. Of het de volgende keer anders zal verlopen? De bal ligt bij ons.