home artikelen lezingen e-books videoblogs

Het post -Ramadan-dipje

Door: Nourdeen Wildeman
Datum: 30 september 2009
Waar: Nederlandse Islamitische Omroep (NIO)


Voorbij. Niet te geloven, nu al voorbij. De ramadan duurde een maand maar het voelde als een lange week. Ik had zo veel plannen gemaakt om uit te voeren tijdens deze mooie maand.

Zoveel hiervan staan nog steeds op mijn 'to do'-lijstje. Ik heb veel broeders gezien die ik lang niet gesproken had, drie mensen gezien die moslim werden, nachten in de moskee geslapen, het vasten verbroken met vrienden en familie; wat een prachtige maand.

En dan is het opeens voorbij.

Exit Ramadan.

Welkom 'het normale leventje'.

Elke keer heb ik er weer last van. Eigenlijk zijn het een soort ontwenningsverschijnselen. Dat je tijdens het douchen ineens wat water in je mond krijgt en schrikt... oh nee... nee ik hoef helemaal niet te schrikken want ik vast niet. Of extra haasten naar de moskee zodat je niet op de gang hoeft te zitten... oh nee...nee er is in de gebedsruimte nog plek zat. En jeetje, wat duren de avonden eigenlijk lang zeg, als je niet naar het Tarawih gebed gaat. Navraag in mijn directe omgeving leert dat ik niet de enige ben die hier last van heeft; bij veel mensen is de Ramadan-reflex ook na het Suikerfeest nog aanwezig en het duurt even voor je het weer uit je systeem hebt.

Ik denk dat het een post-ramadan-dipje is. Naar de ramadan toe leven is heerlijk. Een soort vlinders in je buik, schreef ik eerder. Tijdens de ramadan is elke dag speciaal. We groeten elkaar extra hartelijk en staan bij het laatste gebed en het eerste gebed van de dag schouder aan schouder in de moskee. Maar na de ramadan, tja, dan hoor je jezelf semicliché zeggen "mooi was die tijd". Het is voorbij en alles is weer zoals het was. De deuren van de Hel, die volgens de Islamitische geloofsleer tijdens de Ramadan gesloten worden, zijn weer in beweging gekomen. De poorten van het Paradijs, tijdens de Ramadan wijd open, kunnen helaas ook niet in deze stand blijven staan. Aan ons de schone taak om alles in het werk te stellen wat wij kunnen om ervoor te zorgen dat we nog goed en wel in leven blijven tot de volgende Ramadan aanbreekt. Dit in de wetenschap dat het uiteindelijk God is die bepaalt voor wie dit de laatste vastenmaand was en voor wie niet.

Maar is er dan niets meer dan licht melancholisch terugkijken op de afgelopen maand? Moeten we nu weer 11 maanden geduld hebben totdat de nieuwe maan wordt gezien die de vastenmaand inluid? Nee, er is genoeg te doen! Gelukkig is het aanbevelenswaardig om tijdens Shawwal, de maand ná de maand Ramadan op de Islamitische kalender, zes dagen te vasten. Het hoeft niet aaneengesloten, dus je kan het verdelen hoe je wil. Islam is geweldig; voor elk probleem is er een oplossing. Dus voel jij die post-ramadan-dip? Pak die zes dagen van Shawwal! Doe het voor jezelf en doe het voor Allah!

Zelf heb ik ze al ingepland staan in de agenda. Ik verdeel ze over twee maal drie dagen. En net als vorig jaar verwacht ik dezelfde verbaasde blikken van collega's. "Hûh, vast je? Maar het Suikerfeest is toch al geweest?" Ja dat klopt, maar dit is de Islamitische versie van een afterparty, zeg ik met een glimlach.